ரா(ம்மீ)ரா. - 96 Movie second part(2)


“ இப்படியும் கூட இருக்கலாம் “
அன்புள்ள ஜானுவுக்கு,
கொள்ளிடம் பாலத்தில வேலைன்னு அன்னைக்கு ராத்திரி பாதையை மாத்தி விட்டவங்களுக்கு நன்றி சொல்லி இந்த கடிதத்த ஆரம்பிக்கிறேன்.
அன்னைக்கு அவுங்க அப்படி செய்யலைன்னா நான் கார்ல என்னுடைய ராமை தஞ்சாவூர் அழைச்சி வந்திருக்கமாட்டேன். வந்தததுனால தான் ராம் அன்னைக்கு பள்ளிகூடம் போனான். பழைய ஞாபகத்துல எல்லாருக்கும் போன் செஞ்சதுனால மீண்டும் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு அமைஞ்சது. காலத்தால தவறிய உங்க காதலை திரும்பவும் காலமே மீட்டுக் கொடுத்தது.
உங்க ரெண்டு பேரையும் அன்னைக்கு ஹோட்டல்ல சந்திச்சப்ப ரெண்டு பேர் முகத்துலயும் ஒரு ஏக்கம் தெரிஞ்சது. உங்க கைய நான் புடிச்சி பேசுறப்போ ஒரு சூடு ஒரு படபடப்பு என்னோட ராம் கைய புடிக்கிறப்போவோம் அதே சூடு அதே படபடப்பு இருந்துச்சு.
பெர்த் டே ன்னு ஹோட்டல் வந்த நாங்க எல்லாருமே உங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்த அப்புறம் இப்படி ஒரு லவ் எங்களுக்கும் அமையனும்னு பேசிகிட்டே போனோம். அன்னைக்கு என்னமோ ராமைப் பத்தி ரொம்ப யோசிச்சிட்டே இருந்தேன். முன்ன விட முடி எல்லாம் வெட்டி ரொம்ப அழகா வேற இருந்தான்.
நீங்க ஊருக்கு போனதுக்கு அப்புறம் அவன் உங்களுக்கு எழுதின லெட்டர் காப்பிய அடிக்கடி எடுத்து வாசிக்கிறத பாத்து ஒரு நாள் கார்ல ராம் இல்லாதப்ப அந்த லெட்டரை எடுத்து வாசிச்ச அப்புறம் தான் கைகூடாத உங்க காதலைப் பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்.
அதை வாசிச்சதும் எனக்குள்ள அப்படி ஒரு சந்தோஷம்.
ஏன் இப்படி கிடந்தது என் மனசு துள்ளி குதிக்குதுன்னு யோசிச்சப்பத தான் நான் ராமை காதலிக்கிறதையே உணர்ந்தேன். உடனே சொன்னா என்ன பக்கத்துல கூட சேர்க்கமாட்டான்னு தெரியும்.
உங்களுக்கு கிடைக்காத ஆனா எனக்கு கிடைச்சிருக்கிற ராமுக்கு வண்டியோட்டுற, அவனுக்காக சின்ன சின்ன வேலை செய்ற எல்லா வாய்ப்புமே பறிபோயிரும்ன்னு அவன்கிட்ட சொல்லவே இல்ல.
ஆனா மனசுக்குள்ள வெறித்தனமா ஒரு முடிவு எடுத்துக்கிட்டேன். ராம் மனசுல கான்கிரீட் கட்டிடமா உருவெடுத்து நிக்கிற ஜானுவ தரை மட்டமாக்கி அவன் மனச திரும்பவும் ஒரு விவசாய நிலமா மாத்தியே தீரனும்ன்னு ஒரு வெறி. எந்த அளவுக்குன்னா உமாங்கிற என் பேரை மீரான்னு கெஜட்ல மாத்துற அளவுக்கு.
ஆயிரம் மனைவிகளைக் கொண்ட தசரதனுக்கு மகனாய் பிறந்த ராமன் ஒரு அதிசயம், பொய்மான் பின்னாடி போன ஜானு வெறும் ஒரு பட்டத்து ராணி மட்டும் தான். ஜானுவ பத்திரமா பாத்துக்கிட்ட ராவணன் கூட ஒரு அதிசயமா இருக்கும் போது ராமனுக்கு ஜோடியா இன்னொரு அதிசயமான மீராவால தான் ராமை அடைய முடியும்ன்னு நினச்சு பேரையே மாத்துற அளவுக்கு.
சும்மா வேணும்மின்னே பொண்டாட்டி எங்க சார்ன்னு கேப்பேன், ஊருக்கு போயிருக்கா சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு போயிருக்கான்னு தாராளமா பொய் சொல்லுவான், புளுகு மூட்ட.
அதுக்கு அப்புறம் ராம் கூட எங்க எங்க எல்லாம் சேர்ந்து போக வாய்ப்பு கிடைக்குதோ அங்க எல்லாம் சேர்ந்து போனேன். ஒரு இடத்தை விட்டது கிடையாது. ஒரு வருஷம் எங்கெங்கெல்லாமோ சேர்ந்து சுத்துனோம். பக்கத்துல வந்தா சார்ம்பேன் தூரமா நிக்கிறப்போ என் காதலை எல்லாம் ராம் ராம்ன்னு சொல்லி தீர்த்துக்குவேன்.
ராமுக்கு arko duttaa மாதிரி கேமரா பீல்ட்ல பெரிய விருது எல்லாம் வாங்கனும்ன்னு ரொம்ப நாள் ஆச.
IAFOR டாக்குமெண்டரி போட்டோகிராப்பி விருதுக்காக 15 நாள் ஹிமாசல பிரதேஷ் உத்தராஞ்சல்ல இருக்கிற ரூப் குண்டா (roopkunda) போயிருந்தோம் நானும் ராமும்.
பனி உருகி திடீர்ன்னு ஒரு சின்ன குட்டை தெரியும் அதுல இருந்து இன்னும் எலும்புக்கூடு வந்துகிட்டே இருக்கு. இந்தியால அது ஒரு அதிசயம், அதை போட்டோ எடுக்கப் போயிருந்தோம்.
பனியில டென்ட் அடிச்சி தங்கி இருந்தோம். 15 நாளும் பனியில கிடந்தது வேலை செய்ற ராமை நான் தான் ஒரு குழந்தை மாதிரி பாத்துகிட்டேன். எவ்வளவு தான் ஸ்வெட்டர் எல்லாம் போட்டு வேலை செஞ்சாலும் கை கால் வெரச்சிரும். கை காலுக்கு தைலம் எல்லாம் நான் தான் தடவி விடுவேன்.
அந்த மாசமே அவன் நினச்ச மாதிரியே பெஸ்ட் டாகுமெண்டரி போட்டோ கிராப் அவார்ட் ராமுக்கு கிடைச்சது. பங்சனுக்கு என்னால போக முடியல. உத்தராஞ்சல் போய் வந்ததுல இருந்து சரியான காய்ச்சல்.
பங்சன்ல பிரைஸ் வாங்கிட்டு பேசச் சொன்னதும் மைக் முன்னாடி கண் கலங்கி நின்னுட்டு தொண்டைய தொண்டைய இருமி இருக்கான். பேசுங்கன்னு திரும்பவும் சொன்னதும் கண்ணை தொடச்சிட்டு “ இந்த விருதுக்குக் காரணமா இருந்த என்னோட ஸ்டூடன்ட் உமாவுக்கு இந்த விருதை சமர்பிக்கிறேன்னு “ சொல்லிட்டு வேக வேகமா மேடைய விட்டு இறங்கிட்டானாம், பங்சன் போயிருந்த அபி என்னோட பிரன்ட் உங்களை அன்னைக்கு காப்பி ஷாப்ல பாக்கிறப்போ கூட இருந்தாலே அவ சொன்னா. “ உன்ன சார் ரொம்ப தேடுறாருடீ “ன்னு கண்ணடிச்சா, எனக்கு அப்படியே செத்திரலாம் போல இருந்துச்சு. அவ்வளவு சந்தோசம்.
மறுநாள் நேரா வாங்கின விருதோட வீட்டுக்கு வந்தான் ராம். ராமை அப்பாவுக்கு ரொம்ப புடிக்கும் “ மேல ரூம்ல இருக்கா போய் பாருன்னு சொல்லி இருக்கார். ரூமுக்கு வந்தான்
“ காய்ச்சல் எப்படி இருக்குன்னு கேட்டான்
“ பரவாயில்லன்னு “ சொன்னேன்
எப்போவுமே ரொம்ப பிரியமா இருந்தா “ யே லூசுன்னு “ திட்டி தான் பேசுவான். அன்னைக்கும் “ யே லூசு உனக்குத்தான் இந்த விருது இந்தா “ ன்னு கொடுத்தான்
நான் வேண்டாம்னு சொல்லி கையில கூட வாங்கல.
அவன் அதை எதிர்பாக்கல “ ஏன் என்ன கோவம் என் மேல ன்னு அதட்டிக் கேட்டான்
“ ஒண்ணுமில்ல “ ன்னு தலைய குனிஞ்சு கிட்டே சொன்னேன்.
அப்போ ஏன் கையில வாங்கிக் கூட பாக்க மாட்டேங்கிற ன்னு சத்தம் போட்டான்.
அமைதியா இருந்தேன்.
எந்திச்சி கோவமா வெளியே போனவன் கிட்ட இது தான் சமயம்னு “ நான் ஒன்னு கேட்டா தருவீங்களா ன்னு கேட்டேன்
“ சொல்லுன்னான்
“ நீங்க தான் வேணும் எனக்கே சொந்தமா ன்னு சொன்னேன். கொஞ்சம் நேரம் புரியாம பார்த்தான் அப்புறமா நான் என்ன சொல்லவர்றேன்னு புரிஞ்சிகிட்டு பக்கத்துல வேகமா வந்து அடிக்க வந்த மாதிரி கைய ஓங்கிட்டு போயிட்டான். சொல்லி இருக்கக்கூடாதோன்னு தோணுச்சி. இனி பக்கத்துல பழைய மாதிரி சேர்ப்பானான்னு பயம் வந்திருச்சு
சாப்பிட முடியல தூக்கம் வரல திரும்பவும் காய்ச்சல் கூடிப்போச்சு. ஹாஸ்பிட்டல்ல திரும்பவும் அட்மிட் பண்ணிட்டாங்க
ஒரு வாரம் கழிச்சி தான் அட்மிட் பண்ணினது அவனுக்கு தெரிஞ்சிருக்கு ஹாஸ்பிட்டல்ல பார்க்க வந்தவன் அப்பா வெளியே போனதும் “ என் உசிர வாங்கனும்ன்னே உங்களுக்கு எல்லாம் காய்ச்சல் வரும் போல இருக்கு ன்னான்.
புரிஞ்சிகிட்டேன் ஜானுவுக்கு அடுத்ததா என்னோட காய்ச்சல் அவனை தொந்தரவு செய்யுதுன்னு. ரொம்ப சந்தோசமா இருந்துச்சு
அந்த வாரம் விருது வாங்கினதுக்காக பத்திரிக்கையில இருந்து பேட்டி எடுக்க வந்திருக்காங்க
“ விருதுக்கு காரணமான உங்க ஸ்டூடன்ட்ட கண்ணுல கூட காட்டமாட்டேங்கிறீங்கன்னு கேட்டிருக்காங்க “
அவளுக்கு காய்ச்சல்னு சொல்லி இருக்கான். அவுங்க போட்டோ கேட்டதும் நானும் ராமும் உத்தராஞ்சல்ல எடுத்த போட்டோவ கொடுத்திருக்கான்
அந்த மாச பத்திரிக்கையில அட்டைப்படமா அவனோட போட்டோ பார்த்ததும் ஆசையா புக் வாங்கி பார்த்த நீங்க அவனுக்கு மொத தடவையா வருஷம் கழிச்சி போன் செஞ்சு பேசி இருக்கீங்க. “ காப்பி ஷாப்ல பார்த்த அந்த பொண்ணு தான ன்னு நீங்க கேட்டதும் முழுசா நான் பிரப்போஸ் செஞ்ச கதைய சொல்லிருக்கான் உங்க கிட்ட
“ இப்போவே ஓடிப்போய் கட்டிக்கோடா, அந்த பொண்ணு கண்ணுல அவ்வளவு அக்கறை இருந்துச்சு ன்னு சொல்லி அனுப்பி இருக்கீங்க
மறுநாள் என்ன பார்க்க ஹாஸ்பிட்டல் வந்தான், நீங்க பேசுனது எதுவுமே எனக்குத் தெரியாது
வந்தவன் “ நல்லா இருக்கியான்னு “ கேட்டான்
மறுநாள் டிஸ்சார்ஜ்ன்னு சொல்லி இருந்தாங்க, நானும் நல்லா தான் இருந்தேன் ஆனாலும் “ உசிரோடத் தான் இருக்கேன்னு அழுதுகிட்டே சொன்னேன் சிம்பதி கிரியேட் பண்ண
தலைய தொங்க போட்டுக்கிட்டு எந்திச்சி போயிட்டான்
அப்படி பேசி இருக்கக் கூடாதோன்னு தோணிச்சு கொஞ்ச நேரம் அழுதிட்டு போன் செஞ்சேன்,
உண்மையிலே எனக்குத் தெரியாது ஆனாலும் நானும் அதே டயலாக் தான் சொன்னேன். மொத தடவையா தைரியமா அவன் பேரைச் சொல்லி “ போயிட்டிங்களா ராம், ரொம்ப தூரம் போயிட்டிங்களா கேட்டேன்
கொஞ்ச நேரம் இறுமுற சத்தம் கேட்டுச்சு அப்புறமா “ ஹாஸ்பிட்டல் வாசல்ல தான் நிக்கிறேன்னு சொன்னான்
கை விட்டு போயிருச்சோன்னு பயந்தவ, மூச்சிரைக்க வேக வேகமா ஓடிப் போய் மொதல்ல அவன அடிக்கத் தான் செஞ்சேன் “ அப்படியே அவள மாதிரியே இருக்க, வண்டியில ஏறுன்னான், அதுவுமே புரியல எனக்கு. வண்டியில ஏறச் சொன்னான் ஏறி உக்கார்ந்திட்டேன்.
நடு ராத்திரி ஆளே இல்லாத ரோட்டுல கொண்டு போய் வண்டிய நிறுத்திட்டு “ நடந்து போலாமான்னு கேட்டான் “ கடல்ல குதிச்சு சாவோமான்னு கேட்டாலும் தலையாட்ட ரெடியா இருந்தேன். ரெண்டு பெரும் இறங்கி நடந்தோம்.
ரெண்டு பக்கமும் சோடியம் லைட் வெளிச்சம் நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் நடு ரோட்டுல நடந்தோம். காய்ச்சல் அடிச்ச உடம்புங்கிறதால சால்வைய போர்த்தி விட்டான்.
இது தான் சாக்குன்னு குளிருதுன்னு சொன்னேன். அவனுக்கும் தெரியும் பொய் சொல்லுறேன்னு என்ன நினைச்சானோ என்னையே பார்த்தான் அப்புறமா தோள்ல கைய போட்டு ஒட்டி நடந்தான். எதுவுமே பேசல.
உன்னுடன் இருப்பதும் உன்னுடன் இல்லாதிருப்பதுமே காலத்தை அளக்க என்னிடம் உள்ள ஒரே வழி” ங்கிற ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹேவோட வரி மட்டும் தான் ஞாபகம் வந்திச்சு.
ரெண்டு பேருமே பேசல, அப்படி ஒரு அமைதிய மடியில கட்டிக்கிட்டு நடந்தோம்.
டிரெயின் டிக்கெட் எடுத்து டிரெயின்ல கூட்டிட்டு போனான். அது ஏர்போர்ட் தாண்டுறப்ப ஏர்போர்ட்டையே பார்த்ததும் புரிஞ்சிகிட்டேன்.
அதே காப்பி ஷாப் கூட்டிட்டு போனான். எதையாவது சொல்லத் தடுமாறுனா இறுமுவான், எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினச்சி உங்களைப் பத்தி சொல்ல ஆரம்பிச்சான்.
நான் அவன் உங்களுக்கு எழுதின லேட்டர படிச்சத சொன்னேன். அந்த லெட்டர் படிச்சதும் எனக்கு உண்டான சந்தோசத்த சொன்னேன், நான் அவனை காதலிக்கிறதை நான் உணர்ந்த தருணத்தை சொன்னேன். அவனுக்காக பேர மாத்தினதை சொன்னேன்.
பெருமூச்சு விட்டான், அது தான் அவன் உடம்புல ஜானுவை தேடிக்கிட்டு இருந்த கடைசி மூச்சு,. அதுவும் வெளியே போயிருச்சுன்னு நானா நினைச்சுகிட்டேன்
சரி வா ஹாஸ்பிட்டல் போவோம்ன்னு சொன்னான்
நான் இங்க உன் வீடு பக்கம் தான கூட்டிட்டு போன்னு சொன்னேன்.
ஏற இறங்க பார்த்திட்டு, வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனான் டீ போட்டுக் கொடுத்தான். அவன் டீ போட போனதும் நான் அவனுக்காகவே மனப்பாடம் செஞ்சு வச்சிருந்த “ யமுனை ஆற்றிலே ஈரக்காற்றிலே “ பாட்ட பாட ஆரம்பிச்சேன்
வேக வேகமா ஓடி வந்தான் “ உனக்கு பாடத் தெரியுமான்னு கேட்டான். மூச்சு வாங்குச்சு அவனுக்கு, சைகையா ஆமான்னுகிட்டே பாடினேன் பாடி முடியிற வரை பார்த்துகிட்டே இருந்துட்டு
“ அம்மா ஞாபகம் வருதுன்னான், ஜானுன்னு என்கிட்டே சொல்ல கூச்சம் அவனுக்கு, நான் ஜெயிச்சிட்டதா மனசுக்குள்ள நினைச்சுகிட்டு இங்க வான்னு இழுத்தேன். எனக்கே எனக்கானவனா ராம் ஆயிட்டதால இனி வா போன்னு கூப்பிடுறதுல தப்பில்ல. அப்படி தான் கூப்பிடனும் இல்லன்னா வயசு வித்தியாசம் பார்க்க ஆரம்பிச்சிருவான்னு “ வான்னு “ கூப்பிட்டேன் வந்தான்
உனக்காகத்தான் பாட்டு கிளாசுக்கே போனேன்னு பக்கத்துல பிடிச்சு நெருக்கமா அவன் கண்ணைப் பார்த்து சொன்னேன்.
திரும்பவும் பாடனுமான்னு கேட்டேன் ஆமான்னு சொன்னதும் மடியில தல வச்சு படுன்னு அப்போ தான் பாடுவேன்னு செல்லமா அடம்பிடிச்சேன். சுருண்டு பூனை மாதிரி தலைய வச்சு படுத்துக்கிட்டான்,
நான் திரும்பவும் அவனுக்காக நான் எது ஜானு எதுன்னு அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு அவனோட ஜானுவாவே மாறிட்டேன்.
பாட்ட கேட்டு முடிச்சதும் “ நீயும் என்ன விட்டு போயிற மாட்டியேன்னு கேட்டான் “ இல்லைன்னு சொல்லி கட்டி அணைச்சுக் கிட்டேன்.
வீட்டுக்கு ஒரே செல்லப்பிள்ள, அப்பாவுக்கு வேற ராமை பிடிச்சிருந்ததால கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சாங்க
நீங்க தான் குழந்தைக்கு சுகமில்லைன்னு வரமுடியாதுன்னு சொன்னதை வெறும் வார்த்தையா வந்து சொன்னான், அந்த வார்த்தையில நீங்க வரலங்கிற கவலையே இல்லாம இருந்தது அது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. நான் அவன் மனசுல முழுசா உங்க இடத்தை ஆக்கிரமிச்சிட்டேன்னு புரிஞ்சது.
ஹனிமூனுக்கு தஞ்சாவூர் உங்க ஸ்கூல் போகணும்னு சொன்னேன். என்ன நாத்தனாரேன்னு கூப்பிட ஒரு அண்ணியார் கிடைச்சாங்க,
முரளி அண்ணன் சதீஷ் அண்ணன் எல்லாத்தையும் வரச் சொல்லி எங்க எங்க எல்லாம் ஜானுவோட தடம் இருக்கோ அங்க எல்லாம் நான் என்னோட கால் தடங்களை பதிச்சி ஜானுக்குன்னு தனியா எதுவுமே இல்லன்னு ஆக்கினேன். சுயநலம் தான் வேற என்ன பேர் வைக்க அதுக்கு.
கல்யாணம் ஆகி ரொம்ப சந்தோசமா இருந்தேன்.
சில நேரம் எல்லா வீட்டு வேலையும் முடிச்சு ராத்திரி ரெண்டு கையிலயும் மருதாணி வைக்க ஆரம்பிச்சு நான் முடிக்கும் போது இரண்டு மணி ஆயிரும். தூங்காம எனக்குத் துணையா உக்காந்திருப்பான்.
சில நேரம் எனக்கு பிடிச்ச அவனுக்கு அவ்வளவு விருப்பமில்லாத படத்தை கொட்ட கொட்ட எனக்காக முழிச்சிருந்து பார்ப்பான்
கல்யாண வீடுன்னு எந்த ஊருக்குப் போனாலும் மல்லிகைப்பூ வாங்கிட்டு வான்னா ஏழு கடல் ஏழு மழை தாண்டியாவது எப்படியும் எங்கேயாவது போய் தேடிப்புடிச்சி எப்பாடு பட்டாவது வாங்கிட்டு வந்திருவான்.
கல்யாண வீடுகள்ல மண்டபத்துல கட்டுன பட்டு புடவையில் மடிப்பு சரியில்லாம போனா நகத்தால் மடிப்புகளை கால்கள் வரை நீவி விடுறான் யாரைப் பத்தியும் எந்த எண்ணமும் இல்லாம.
இப்போ கல்யாணம் ஆகி ஆறு மாசம் ஆயிருச்சு. எனக்கு அம்மா கிடையாது, ஆனா யாராவது அம்மா எங்கன்னு கேட்டா இப்போல்லாம் வேகமா ராம கையக்காட்ட ஆரம்பிச்சிட்டேன். இது கொஞ்சம் ஓவர் தான் ஆனாலும் பிடிச்சிருக்கு.
வண்டியை
இழுப்பது என்னவோ
மாடுகள்தான்,
ஆனால்
சக்கரங்கள் கிடந்து
சத்தமிடுகின்றன." ன்னு ரூமியோட வரிகள் ஒன்னு இருக்குது. அது தான் ராம பார்க்கும் போதெல்லாம் இப்போ ஞாபகத்துக்கு வருது
ராமோட அன்புக்கு முன்னாடி நான் நீங்க எல்லாம் சும்மா. யார அவன் விரும்பி இருந்தாலும் அந்த பொண்ணுங்களுக்கு இந்த அன்ப அவன் கொடுத்திருப்பான். கொஞ்சம் ஓவரா ரொமான்டிசைஸ் பண்ணுற மாதிரி தான் தெரியும். ஆனா அது தான் உண்மை. ஏன்னா அது அவனோட பிறவி குணம்.
இப்போ எனக்கு ஜானுவ முந்தணும்ங்கிற எண்ணம் எல்லாம் போயிருச்சு. ஆனா அவனப் பத்தி யாரு பேசுனாலும் ரொம்ப புடிக்குது. அதுவும் நீங்க பேசி கேக்கணும்ன்னு ஆசையா இருக்கு.
ஏதோ பங்சன்னு வர்ற ஞாயிறு கிழமை சென்னை வர்றதா ராம் சொன்னான், உங்கள பார்க்கணும் பேசனும்ன்னு தோணுது.
அன்னைக்கு நைட் அதே காப்பி ஷாப்ல உங்களுக்காக தனியா நான் காத்திருப்பேன் நீங்களும் தனியா வருவீங்கன்னு எதிர்பார்க்கிறேன்.
என்னைப் பத்தின ஒரு புரிதலுக்காக இந்த லெட்டர் எழுதுறேன். கண்டிப்பா வருவீங்கன்னு
எதிர்பாக்கிறேன்.
இப்படிக்கு

Comments

Popular Posts